[1993] Trzy kolory: Biały

Karol, polski fryzjer ożeniony z piękną Francuzką Dominique, prowadzi w Paryżu salon fryzjerski. Jednak stres wywołany pobytem w obcym kraju, nieznajomością języka i ludzi sprawia, że Karol staje się impotentem. Nie mogąc się doczekać przez 6 miesięcy skonsumowania ich związku Dominique rozwodzi się z mężem, zabierając mu cały majątek, łącznie ze starym „polonezem”. Chociaż Karol nadal ją kocha, młoda kobieta nie daje mu nawet cienia nadziei, że kiedykolwiek do niego wróci. Pozostawiony na ulicy z jedną walizką Karol usiłuje zarobić na bilet powrotny do Polski grając w metrze na grzebieniu. Poznaje tam innego Polaka, Mikołaja, zdesperowanego intelektualistę, który nie widzi sensu dalszego życia. Mikołaj chce pomóc nieszczęsnemu fryzjerowi wrócić do kraju. W dużej walizce przemyca go samolotem jako jeden ze swych bagaży. Jednak na lotnisku walizka zostaje skradziona. Jej zawartość do niczego nie jest złodziejom potrzebna, więc pobity przez nich Karol ląduje na wysypisku śmieci. Ocknąwszy się, z ulgą stwierdza, że znów jest u siebie. Na rodzinnej ziemi odzyskuje skrzydła. Postanawia zbić majątek, by udowodnić Dominique, że jest jej wart. Zaczyna od dorabiania w zapyziałym zakładzie fryzjerskim swego brata Jurka, potem zostaje ochroniarzem w jednym z kantorów. Podsłuchawszy rozmowę swoich pracodawców wykorzystuje zdobyte informacje do przeprowadzenia bardzo korzystnej transakcji. Z dnia na dzień staje się bogaty. Wkrótce staje na czele międzynarodowej spółki handlowej, nieustannie pomnażając swój majątek. Próbuje się skontaktować z Dominique, ale była żona nie chce nawet z nim rozmawiać. Ponieważ Karol kocha ją równie silnie, jak nienawidzi, postanawia zemścić się na niej. By tego dokonać, musi jednak ściągnąć Dominique do Polski. Z pomocą Mikołaja pozoruje własną śmierć, a cały majątek zapisuje eks-małżonce, która powiadomiona o czekającym na nią spadku przyjeżdża czym prędzej do Warszawy. Wróciwszy po pogrzebie do swego pokoju hotelowego kobieta zastaje tam całkiem żywego Karola, który szykuje dla niej dalsze niespodzianki.

Po „Niebieskim”, pierwszej części trylogii „Trzy kolory”, czystej, poetyckiej, niemal pozbawionej akcji, wypełnionej wysmakowanymi plastycznie obrazami i nastrojową muzyką, „Biały” zaskoczył zarówno krytykę, jak i widzów. Jest to gorzka komedia, pełna zdarzeń i niespodziewanych zwrotów akcji. Podczas gdy w „Niebieskim” upragniona wolność pojmowana jako całkowity brak więzów międzyludzkich i zobowiązań okazywała się koszmarem, pustką ziejącą martwotą, w „Białym” Kieślowski dowodzi, że we współczesnym świecie nie ma prawdziwej równości, bo w istocie każdy chce być równiejszy: lepszy, bogatszy, sprytniejszy od innych. „Biały”, pełen żartów i umowności balansujących na granicy absolutnego nieprawdopodobieństwa, zachowuje typową dla Krzysztofa Kieślowskiego względność, ale nie ma charakterystycznej dla niego tajemnicy. Z jednym wyjątkiem: postać Mikołaja grana przez Janusza Gajosa niesie ze sobą piętno wzięte jakby z innego filmu. To jest ktoś – jak pisał w „Tygodniku Powszechnym” Piotr Mucharski – kto musi przeżyć własną śmierć, by znów poczuć smak życia. Wśród wykonawców „Białego” zwraca uwagę Zbigniew Zamachowski (Karol) oscylujący między groteską a tragedią, kreujący swego bohatera trochę na wzór postaci chaplinowskich, oraz partnerująca mu Julie Delpy (Dominique), znana m.in. z filmów „Homo Faber” Volkera Schlondorffa, „Europa, Europa” Agnieszki Holland, „Zabić Zoe” Quentina Tarantino czy „Amerykański wilkołak w Paryżu” Anthony’ego Wallera. [PAT]

Rodzaj Film fabularny
Rok 1993
Gatunek Film psychologiczny
Produkcja Polska, Francja, Szwajcaria
Dane techniczne Barwny
Czas trwania 88 minut
Scenariusz Krzysztof Kieślowski, Krzysztof Piesiewicz
Reżyseria Krzysztof Kieślowski
Muzyka Zbigniew Preisner
Obsada aktorska Zbigniew Zamachowski (Karol Karol), Julie Delpy (Dominique, żona Karola), Janusz Gajos (Mikołaj), Jerzy Stuhr (Jurek, brat Karola), Grzegorz Warchoł („Elegant”, partner właściciela kantoru), Jerzy Nowak (chłop), Aleksander Bardini (notariusz), Cezary Harasimowicz (inspektor), Jerzy Trela (pan Bronek, kierowca Karola), Cezary Pazura (właściciel kantoru), Michel Lisowski , Piotr Machalica (człowiek pod kantorem), Barbara Dziekan (pani Ewa, kasjerka w kantorze), Marzena Trybała (pracownik Mariotta), Philippe Morier Genoud (sędzia), Francis Coffinet (urzędnik bankowy), Yannick Evely (urzędnik w metrze), Jacques Disses (adwokat Dominique), Teresa Budzisz-Krzyżanowska (pani Jadwiga, klientka Karola), Krystyna Bigelmajer, Jerzy Dominik, Jakub Grzegorek, Małgorzata Kaczmarska, Aleksander Kalinowski, Stan Latek, Jolanta (Joanna) Ładyńska, Marianna Grodzka-Marciano, Jan Mayzel, J Modet, Liliana Okowity, Adam Papliński, Wojciech Paszkowski, Małgorzata Prażmowska, Maria Robaszkiewicz, Zdzisław Rychter, Bożena Szymańska, Bartłomiej Topa (Jacek, pracownik firmy Karola), Wanda Wróblewska, M. Verner, Piotr Zelt (pracownik firmy Karola), Juliette Binoche, Florence Pernel, Andrzej Precigs (inżynier budujący dworek dla Karola; nie występuje w czołówce)
Kadry z filmu 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 1415
Fragmenty filmowe 1

Informacje o filmie zostały opublikowane za uprzejmością i przyzwoleniem „Internetowej Bazy Filmu Polskiego” mieszczącej się pod adresem www.filmpolski.pl

__
Rafał Toborek
3 komentarze
    Zapisz się na newsletter, aby dostawać powiadomienia o nowych wpisach wprost na swoją skrzynkę e-mailową. Nie udostępnimy nikomu Twojego adresu.
  • Facebook

  • Archiwum

  • Kategorie

  • Do poczytania

    otwórz wszystkie | zamknij wszystkie
  • Twitter

  • Komentarze

  • Chmura tagów

Bear